Enerji Ekonomisi ve Finansal Analiz Enstitüsü’nün (IEEFA) 29 Nisan Çarşamba günü yayımladığı son rapora göre Hint şirketlerin açıkladığı karbon azaltım hedefleri ile bu hedeflere ulaşmak için gereken somut adımlar arasındaki farkın giderek açılması, sektörün onlarca yıl boyunca karbon yoğun teknolojilere kilitlenmesine yol açabilir ve bu durum net sıfır hedeflerini ve uzun vadeli küresel rekabet gücünü tehdit edebilir.
“Hindistan Çelik Sektöründe Karbon Azaltım Hazırlığı” başlıklı raporda, Hindistan çelik sektörünün iklim taahhütlerini Paris Anlaşması ile uyumlu hale getirdiği ancak operasyonel hazırlık, teknoloji uygulamaları ve finansal uyum konularında ilerlemenin önemli ölçüde geride kaldığı belirtildi.
Raporda önümüzdeki on yılın Hindistan çelik sektörü için belirleyici bir dönem olacağı, şirketler, yatırımcılar ve politika yapıcılar tarafından alınacak stratejik kararların karbon azaltım sürecinin hızını ve başarısını belirleyeceği ifade edildi.
Hindistan çelik sektörünün kritik bir eşikte olduğu belirtilirken, birçok büyük çelik üreticisi ekonomide talep büyümesinin durgunlaştığı veya gerilediği bir dönemde Hindistan’da talebin güçlü kalmaya devam etmesinin, ülkenin karbon azaltım sürecini küresel emisyon azaltımı açısından daha da önemli hale getirdiği vurgulandı.
Çalışmada yedi Hintli şirket ve üç uluslararası üretici olmak üzere toplam on çelik üreticisi değerlendirilerek emisyon azaltım taahhütleri ile stratejik planlama, operasyonel kapasite ve finansal yatırımlar arasındaki uyum incelendi. Değerlendirilen Hintli şirketler arasında JSW Steel, Tata Steel, Steel Authority of India Limited, Jindal Steel, Rashtriya Ispat Nigam Limited, Jindal Stainless Limited ve Godawari Power and Ispat Limited yer alırken, küresel karşılaştırma için ArcelorMittal, POSCO ve Nippon Steel analiz edildi.
Raporda, Hindistan çelik sektöründe iklim hedeflerinin uygulamanın önüne geçtiği tespit edildi. Yedi Hint şirketten beşinin 2050 yılı için Paris Anlaşması ile uyumlu net sıfır hedefleri belirlediği, ancak karbon azaltımına ilişkin beş temel parametrede hazırlık seviyelerinin görece zayıf olduğu ifade edildi.
Ayrıca son üç yılda Hint üreticilerin çoğunda emisyon yoğunluğunun arttığı, buna karşın bazı küresel rakiplerin ölçülebilir düşüşler sağladığı belirtildi.
IEEFA, yüksek fırın teknolojisine olan devam eden bağımlılıkla ilgili endişelerini de dile getirdi. Yüksek fırınların genellikle 20-25 yıl çalıştığı ve yenileme işlemleriyle ömürlerinin 15-20 yıl daha uzatılabildiği belirtilirken, Hindistan’da 2030 öncesinde yaklaşık 43 milyon mt/yıl kapasitenin yeniden astarlanması gerektiği ve bunun emisyon yoğun altyapının 2040’lı yıllara kadar kullanımını uzatabileceği ifade edildi.
IEEFA, bu tür varlıkların ömrünün uzatılmasının Hint çelik üreticilerini SKDM gibi sınırda karbon düzenlemeleri, yeşil tedarik zorunlulukları ve yatırımcıların geçiş planlarına yönelik artan incelemeleri gibi uluslararası düzenleyici baskılara maruz bırakabileceği uyarısında bulundu.
Uygulama ile hedefler arasındaki farkın kapatılması için IEEFA, Hindistan’da kredi garanti mekanizmaları, fark sözleşmeleri ve yeşil kamu alımları gibi finansal araçlar aracılığıyla daha güçlü politika müdahaleleri yapılması gerektiğini belirtti. Bu tür önlemlerin üreticiler için riskleri azaltarak büyük ölçekli özel sektör yatırımlarının önünü açabileceği ifade edildi.
