26 Şubat’ta Milano’da düzenlenen EUROMETAL Güney Avrupa Toplantısı 2026 kapsamında gerçekleştirilen panelde, Franco Felisa (ESN – Electromechanics Synergy Network), Tommaso Sandrini (Assofermet, San Polo Lamiere), Tayfun İşeri (YİSAD/Çolakoğlu Metalurji) ve Piotr Sikorski (PUDS), Avrupa’da artan sanayisizleşme riskini masaya yatırdı.
Artan maliyet baskısı ve kapanma riski
Franco Felisa, Avrupalı şirketlerin küresel rakiplerine kıyasla %40-50 daha yüksek hammadde ve enerji maliyetleriyle karşı karşıya olduğunu vurgulayadı. ESN’nin, şubat ortasında gündeme gelen protesto amacıyla tesislerin bir gün boyunca koordineli şekilde durdurulması gibi radikal bir öneriyi dahi değerlendirdiğini belirtti. “Brüksel’le aynı düzlemde buluşmak çok zor. Dinliyorlar ama sonra sizden rakam istiyorlar; sanki aynı gerçeklikte yaşamıyormuşuz gibi,” ifadelerini kullandı.
Benzer bir sanayisizleşme riskinin Polonya’da da hissedildiğini belirten Piotr Sikorski, sorunun yalnızca büyük üreticilerle sınırlı olmadığını söyledi. Dağıtım segmentinin de krizden etkilendiğini ifade eden Sikorski, “Hemen her hafta hatlarını kapatan ya da faaliyetlerini azaltan bir distribütörden telefon alıyorum. Sanayisizleşme uzak bir ihtimal değil, devam eden bir süreç. Bunu durdurmak için hükümetlerin yeterince temsil etmediği alanlara –distribütörler, kullanıcılar ve KOBİ’ler– odaklanmalıyız,” dedi.
Türkiye perspektifi: Kapasite var, talep belirsiz
Panelde daha sonra Avrupa’nın yakın ticaret ortaklarından Türkiye’ye odaklanıldı. Türkiye’nin yaklaşık 40 milyon mt üretim kapasitesine sahip olduğu, bunun 20-25 milyon mt’luk kısmının Avrupa’ya ihraç edildiği belirtildi. Tayfun İşeri, sektörün çok sayıda zorlukla karşı karşıya olduğunu ancak en büyük sorunun maliyet endişesi olduğunu ifade etti: “Sürekli maliyetlere odaklanıyoruz ama asıl sorun talebi nasıl büyüteceğimizi bilmememiz.”
İşeri, Türk sanayisinin büyük ölçüde aile şirketlerinden oluştuğunu ve bu şirketlerin iflastan kaçınmak için her şeyi yapacağını ancak ne kadar süre dayanabileceklerinin belirsiz olduğunu vurguladı.
Çevresel paradoks: SKDM ve koruma önlemleri
En hararetli başlık ise iklim düzenlemeleri oldu. Karbonsuzlaşma hedefi genel olarak desteklenirken, uygulama yöntemleri eleştirildi. Felisa, SKDM ve koruma önlemlerini “çölleşmenin hızlandırıcıları” olarak nitelendirdi. Sikorski ise, “Her iki sistem de hem bizim için çalışıyor hem de bize karşı,” dedi.
Tommaso Sandrini, iki yıl içinde nihai ürünlerin de SKDM kapsamına girmesiyle kaybedilen son kullanıcı sektörlerin geri dönmeyeceğini savundu. “Ekonomi çevrelerinde farkındalık artıyor ancak siyasi kurumlarda –özellikle Brüksel’de– aynı bilinç seviyesini görmüyoruz,” ifadelerini kullandı.
Sandrini ayrıca SKDM’nin çevresel etkinliğini de sorguladı: “Avrupa’daki çelik üretimi, küresel emisyonların yalnızca %0,3’ünü oluşturuyor. Küresel ölçekte etkisi sınırlı bir sonuç için değer zincirlerimizi öldürüyoruz.” Katılımcılar arasında SKDM’nin çevresel bir araç olarak başlayıp fiilen bir ticaret savunma aracına dönüştüğü yönünde güçlü bir algı olduğu görüldü.
Panelin genel havası, diplomasi sürecinin sınırlarına ulaşıldığı yönündeydi. Katılımcılar, Avrupa’nın yalnızca çelik üretenleri değil, özellikle çeliği işleyen ve kullanan segmentleri koruması gerektiğini vurguladı. Aksi takdirde Avrupa’nın, üretim kapasitesi zayıflamış ve nihai ürün ithalatına bağımlı bir pazara dönüşme riski taşıdığı ifade edildi.
